Hoofdstuk 2.1

Hij leidde me doorheen allerlei smalle straatjes, groene parkjes en marmeren pleintjes tot we uiteindelijk aankwamen bij een klein doch gezellig cafeetje. We namen plaats op het terras Het ganse terras was overdekt met groene bladeren en overal hingen er druiventrossen. Ik kon het niet laten en plukte een van de druiven - een: om te zien of ze echt waren, twee: omdat ik dat echt wel graag at - en stopte ze in mijn mond. Lichtjes zuur maar dan lekker zoet. De ober nam twee cappucino's voor ons op en zo'n drie minuten later toverde hij die op ons tafeltje. Cappocino's in Italië smaken helemaal anders dan in ons kleine Belgenlandje. Het is net alsof de bonen er veel bitterder zijn. Ik vertrok even mijn gezicht bij het nemen van de eerste bittere slok en hij moest lachen. "Ik had dat ook bij mijn eerste cappucino hier... Hij bleef me aankijken. Ik kan me niet herinneren dat hij zijn ogen ook maar één keer had afgewend. Ik voelde me er niet echt ongemakkelijk door maar toch wou ik niet té veel in zijn ogen kijken want ik wist zeker dat ik zou beginnen blozen. Hij vroeg me wat ik die avond zou gaan doen en toen ik antwoordde dat ik nog geen plannen had gemaakt stelde hij voor dat ik met hem zou meekomen. Hij had afgesproken met enkele vrienden die hier woonden en ze zouden die avond de bloemetjes buiten zetten.

Normaal gezien is het niet mijn gewoonte om zo maar met vreemden mee te gaan maar hij had iets. Ik vertrouwde hem en wist dat ik me die avond zeker niet zou gaan vervelen. Net voor de avond viel had hij me weer tot bij mijn hotel gebracht en zei dat hij me binnen twee uurtjes zou komen oppikken!